Ten Typ Mes w wywiadach rzadko ogranicza się do rozmów o muzyce. Zamiast promować kolejną płytę, potrafi opowiadać o kulturze, relacjach i własnych wątpliwościach, nie unikając trudnych tematów. Sprawdzam, co sprawia, że jego rozmowy wykraczają poza rap i przyciągają także tych, którzy na co dzień nie śledzą hip-hopu.
Ten Typ Mes, czyli Piotr Szmidt, przez lata opowiadał o sobie w rapie, gdzie liczą się celne wersy i krótkie puenty. Zadebiutował solowo w 2005 roku albumem „Alkopoligamia: zapiski Typa”, a później coraz częściej poruszał osobiste tematy: miłość, trudności w mówieniu o emocjach, kredyty i presję codzienności. Robi to bez nadęcia — obok bólu zostawia miejsce na autoironię i żart.
Proza pozwoliła Mesowi rozwinąć historie, których nie dało się zamknąć w refrenie. Jak opowiadał, po zwolnieniu z pracy felietonisty nagromadziła się w nim „nierymująca się” materia, więc napisał powieść „Dwa psy przeżyły”, wydaną nakładem Wielkiej Litery. Jej bohater Walter, producent muzyczny pozostający raczej w tle, łączy doświadczenia autora z historiami jego bliskich i obserwacjami branży. Powieść porusza m.in. skomplikowane relacje rodzinne, rolę ojczyma, świat influencerów oraz popkulturę, która wynosi do centrum uwagi ludzi bez szczególnych kompetencji.
Gniew, rodzinne zmiany i dawne rany zamienione w poruszającą opowieść
Mes zaznaczał, że Walter nie jest jego wiernym portretem: ma 33 lata i odczuwa gniew, który autor uznał za wiarygodny, choć sam czuje się mniej sfrustrowany. Niektóre tematy wcześniej pojawiły się w piosenkach, ale dopiero powieść pozwoliła opisać je szerzej — zwłaszcza nagłe wejście ojczyma w życie rodziny. Osobisty wymiar miały też wcześniejsze utwory: „Pokaż mi dom” mówiło o cenach mieszkań, wynajmie i 30-letnich zobowiązaniach, a ballada „Jak nikt”, nagrana z Kortezem, opowiadała o bliskości bez lukrowanej obietnicy „razem aż do śmierci”.
Podobne zaglądanie pod powierzchnię widać w muzycznych eksperymentach Mesa. Pracując nad albumem Białego Tunelu, wrócił do dziennika prowadzonego przez rok około dekadę wcześniej. Zapisywał w nim m.in. ilości alkoholu i innych używek; podczas pierwszej próby lektury dotarł tylko do drugiego miesiąca. Z czasem notatki pomogły mu wrócić do dawnych rozstań, odrzucenia i emocji przepracowanych na terapii. Zarówno w prozie, jak i w muzyce osobiste doświadczenie zyskuje dystans, a następnie staje się opowieścią bliską także czytelnikowi.
| Wątek | Dane i przykłady |
|---|---|
| Emocje i słabości | 3 obszary: ból, porażka, wrażliwość; „cezura” akceptacji krytyki: ok. 3 tygodnie |
| Eksperymenty: Biały Tunel | 3 twórców: Mes, Szogun, Bartosz Tkacz; 2 gościnie: Paulina Przybysz i Alyona Alyona; 50% zysków na pomoc potrzebującym |
| Dorosłe relacje | „AŁA.”: 17 utworów; wspólny kredyt: nawet 30 lat; „Jak nikt” — ballada z Kortezem |
| Poza rapem | Muzyka, proza i felietony; „Dwa psy przeżyły” — debiutancka powieść |
Szczerość zamiast macho: dlaczego Mes mówi o emocjach i słabościach

W rapie długo ceniono twardość: facet miał nie okazywać bólu i zawsze wyglądać na zwycięzcę. Ten Typ Mes nie udaje jednak, że potrafi wyłączyć emocje. Opowiada o porażkach, rozczarowaniach i chwilach, gdy nie umiał zadbać o bliskich. Pokazuje, że szczerość pomaga lepiej zrozumieć siebie, a nie odbiera siły.

Na płycie „AŁA.” Mes mówi o męskim wstydzie przed przyznaniem się do bólu oraz o zagłuszaniu uczuć alkoholem, narkotykami i przygodnym seksem. Nie idealizuje relacji: nawet „Jak nikt”, ballada nagrana z Kortezem, porusza trudne tematy zamiast obiecywać miłość jak z filmu. Pisanie o emocjach było dla rapera wyzwaniem, bo szczerość łatwo zamienić w kliszę.
Gdy przyjaciel potrzebuje wsparcia, a własne notatki bolą po latach
Mes przyznaje, że skupiony na sobie przeoczył chwile, gdy bliscy potrzebowali prostego pytania „co u ciebie?” albo konkretnej pomocy. Wspomina przyjaciela, który stracił ojca: w ciągu godziny dotarło do niego kilka osób, by go wesprzeć. Ta historia pokazuje, że przyjaźń oznacza obecność w trudnych chwilach, a nie tylko deklaracje.
W opowieści Mesa powracają między innymi następujące tematy:
- przyznawanie się do bólu i innych trudnych emocji;
- obecność oraz wsparcie dla bliskich w kryzysie;
- rozliczanie się z przeszłością i własnymi słabościami.
O swojej przeszłości mówi bez pozy nieomylnego macho. Przez rok prowadził dziennik, w którym zapisywał między innymi ilość alkoholu i narkotyków. Po lekturze wytrzymał zaledwie dwa miesiące notatek, bo ich treść okazała się zbyt mocna. Wrócił do nich po terapii, by zrozumieć, jak odrzucenie i zawody miłosne wpłynęły na jego życie. Ta otwartość pokazuje, że mówienie o słabości może być uczciwym spojrzeniem na siebie.
Ciekawostka: Mes wrócił do zapisków o alkoholu, narkotykach i trudnych relacjach dopiero po terapii — potraktował je nie jako materiał do autokreacji, lecz narzędzie do zrozumienia własnych emocji.
Poza rapem i schematami: artystyczne eksperymenty Mesa z Białym Tunelem
Biały Tunel to dla Mesa eksperyment, nie kolejna rapowa płyta. Album nagrał z producentem Bartkiem „Szogunem” Pietrzakiem i jazzmanem Bartoszem Tkaczem, a do pracy nad brzmieniem wykorzystał Auto-Tune — efekt, który wcześniej uważał za wroga. Jak żartował, kupił go w sklepie, podłączył do mikrofonu i sprawdził, czy da się uzyskać coś więcej niż wygładzony wokal.
Mes opisuje brzmienie płyty jako psychodelicznie interesujące i dalekie od głównego nurtu polskiego rapu. Auto-Tune nazywa „muzycznym sterydem” i protezą, choć sam uczył się grać na trąbce oraz przez dwa lata chodził na lekcje śpiewu. Mimo to postanowił twórczo pobawić się technologią, zamiast powielać sprawdzony styl. Połowę zysków z projektu przeznaczy na pomoc potrzebującym, bo — jak uznał — skoro efekt wykonuje część pracy, nie powinien zgarniać całej gaży.
Osobiste zapiski i niezwykłe głosy rozbijają muzyczne schematy

Pracując nad tekstami, Mes wrócił do osobistego dziennika, który prowadził przez rok, mniej więcej dekadę wcześniej. Zapisywał w nim między innymi ilości alkoholu i narkotyków, ale podczas pierwszej lektury poddał się już w drugim miesiącu. Z czasem dostrzegł w notatkach także dawne doświadczenia odrzucenia i zawody miłosne, które później przepracował na terapii. Ponieważ nie tworzył kolejnego solowego albumu Tego Typa Mesa, mógł spojrzeć wstecz na własne przeżycia.
Na płycie śpiewa także Paulina Przybysz, a gościnnie pojawia się ukraińska raperka Alyona Alyona. Mes zaprosił ją, bo ceni jej talent i chce zbliżać Polskę oraz Ukrainę także przez muzykę. W utworze „Niebywałe” kobieta i mężczyzna rozmawiają o różnicach, szacunku i napięciach wokół ról płciowych, unikając wojny na hasła. Właśnie ta swoboda wyróżnia projekt: Mes zachowuje rapowy charakter, a jednocześnie pozwala jazzowi, elektronice, gościnnym głosom i osobistym wspomnieniom przełamywać znane schematy.
Ciekawostka: Mes nazwał Auto-Tune „muzycznym sterydem”, choć wcześniej uważał go za wroga — na „Białym Tunelu” wykorzystał go więc nie do wygładzenia wokalu, lecz jako narzędzie artystycznego eksperymentu.
Miłość, kredyt i codzienność: jak Mes opowiada o dorosłych relacjach

U Mesa miłość i dorosłość oznaczają zmaganie z codziennymi zobowiązaniami, trudność w okazywaniu emocji oraz potrzebę uważności wobec bliskich.
- Dostrzegaj ciężar codzienności. W „Pokaż mi dom” Mes pisze o cenach mieszkań, wynajmie i pokusie kredytu. Trzydziestoletnie zobowiązanie może „cementować” związek, ale zarazem wywoływać presję i frustrację.
- Nie sprowadzaj romantyczności do lukru. „Jak nikt”, nagrana z Kortezem, opowiada o relacji, lecz nie obiecuje miłości aż do śmierci. Mes łączy czułość z trudnymi tematami — przemocą, kokainą i nocnymi przygodami — a zamiast wielkich deklaracji wskazuje prosty gest: uśmiech na widok drugiej osoby.
- Traktuj milczenie jako część problemu. Mes zauważa, że mężczyznom trudno mówić o bólu i porażce, mimo że współczesna kultura zachęca ich do wrażliwości. W jego utworach bohaterowie tłumią emocje alkoholem, narkotykami i przypadkowymi relacjami; to opis mechanizmu, nie rozwiązanie.
- Doceniaj drobne gesty. Mes przyznaje, że skupienie na sobie sprawiało, iż zaniedbywał przyjaźnie i miłość. Pytania o samopoczucie, pracę czy związek mogą wydawać się błahe, jednak uważna reakcja w trudnej chwili bywa ważniejsza niż efektowna deklaracja.
- Uwzględniaj różne perspektywy. W „Niebywałe” Mes i Paulina Przybysz rozmawiają o relacjach między płciami: krytykują męski szowinizm, a zarazem zachowują dystans i szukają porozumienia. Zaczepne zwroty odczytuj w kontekście ich umowności, nie jako prosty wyraz pogardy czy wrogości.










